Już za duzi na dziecięcy oddział, jeszcze za młodzi na dorosłość. Dzieci chorujące na nowotwory wywołują w nas natychmiastowy odruch troski i empatii. A nastolatkowie? Młodzi ludzie w wieku 13-18 lat bywają w chorobie całkowicie niewidzialni.
Świat dorosłych często nie dostrzega, że pacjenci w tym wieku mają zupełnie inne potrzeby, lęki i wyzwania niż ich młodsze koleżanki i koledzy. Czas zrzucić z ich ramion tę narzuconą pelerynę-niewidkę.
Wiek nastoletni to najtrudniejszy moment rozwojowy. To czas intensywnego budowania własnej tożsamości, autonomii, relacji rówieśniczych i akceptacji zmieniającego się ciała.
Gdy w ten kruchy świat wkracza diagnoza onkologiczna, przestrzeń dojrzewania brutalnie zastępują szpitalne ściany, całkowita zależność od opiekunów i nagła izolacja od spraw bieżących.
Nastolatki z onkologii mówią głośno o tym, że chcą zachować niezależność, gdy o wszystkim decydują inni. Martwią się o to, jak odbudowywać relacje z rówieśnikami, gdy ciało się zmienia. Opowiadają, o czym milczą, gdy wszyscy wokół powtarzają im, że muszą być dzielni.
Wrzesień to miesiąc świadomości nowotworów u dzieci i młodzieży. Idealny moment na poznanie ich perspektywy, dostrzeżenia ich wyjątkowość i zaopiekowania się ich potrzebami. Symbolem września jest złota wstążka. W tym roku Fundacja Na Ratunek Dzieciom z Chorobą Nowotworową przypina ją dla nastolatków. Niech staną się widzialni.